Hoop voor de wereld in de strijd tegen kanker

Nadat Groene Dag haar jaarlijkse fruitevenementen organiseerde in 1989, en er dagen voorbij gingen rond het thema ‘appels’, ‘kersen’, ‘zomers kleinfruit’, ‘aardbeien’, ‘appels’ en veel meer, ging in 1989 een Druivendag door.

Naar aanleiding hiervan verscheen een brochure met hierin het verhaal van Johanna Brandt, en haar bijzondere gezondheidservaringen met druiven.

Een heel bijzondere zending...

“The Grape Cure” geeft een aangrijpend relaas van de tragische ontwikkelingen van de gezondheid (ziekte) van Johanna Brandt. Maar het bevat, zoals het hoort een happy-end: gezondheid. Als gevolg daarvan beschreef ze over de manier waarop ze innerlijk bewogen werd haar boodschap uit te dragen....

“Vier juli 1927”

“We waren in het midden van de winter, toen ik mijn huis in Transvaal verliet om de boodschap van de ontdekking van een uitweg tegen kanker te brengen naar de Verenigde Staten van Amerika.

Niets kon toen somberder geweest zijn dan het stoffige perron van ons provinciestadje. Iets greep me naar het hart toen ik keek naar de aangezichten van de kinderen die hun moeder hadden geholpen om zich klaar te maken voor die vreemde tocht. Wanneer zou ik hen weerzien? De feiten werden niet verbeterd door het feit dat het aangezicht van mijn man ontbrak. Hij was op dat ogenblik niet thuis, wegens zaken die hij voor onze kerk moest regelen.

Het was de 4e juli, de Amerikaanse Onafhankelijkheidsdag. Dit was een ongelukkig toeval. De dag werd niet vooraf geregeld omwille van zijn betekenis, maar omdat dit zo gepast kon worden met de lezingen die ik in Bloemfontein en Cape Town had gegeven, alvorens ik naar Engeland zeilde met de Windsor Castle.

Ik vertelde de kinderen dat het een goed teken was, dat Amerika een politiek vrij land was, onafhankelijk, krachtig en vooruitstrevend, een rijk en verlicht land. Maar het was niet vrij van ziekte. Ik had niet het minste idee in welke mate deze vrije natie mijn boodschap zou aanvaarden, en door ze te aanvaarden zich zou vrijvechten van ziekte en voortijdige dood. Ik probeerde me beelden voor de geest te roepen van deze gezegende en mooie staat van de wereld, als door Amerika een wegkwijnende wereld zou gered worden van lijden en de armoede die dikwijls de ziekte op de voet volgt.

In Cape Town, na één van mijn lezingen, werd ik benaderd door een astroloog, die me op het hart drukte dat de planetaire invloeden tegen mijn onderneming waren. Ik zou dringend aangeraden worden om mijn reis te onderbreken en terug te keren naar Transvaal. Dit was ontmoedigend. Om mijn depressie te verbergen, glimlachte ik en zei: “Ik zal alle planetaire en andere duivelse invloeden overwinnen door Gods genade!”

De teleurstelling volgde mij op de voet. Elk plan lokte frustratie uit. Mijn financiën begonnen af te zwakken en ik had zoveel vertraging opgelopen in Engeland en Europa, zodat het eind november was alvorens ik aankwam in New York.

Misschien zal ooit de dag komen dat geschreven kan worden, hoe tenslotte, met Gods genade, elk obstakel werd overwonnen. De eerste drie maanden in Amerika waren werkelijk moeilijk. Tot mijn grote teleurstelling ontdekte ik dat het medisch bolwerk bijna tiranniek was. De meeste van mijn tijd moest ik spenderen in het opbouwen van een plan hoe ik zou kunnen demonstreren dat de druivenkuur effectief was.

Zoals iedere burger van Zuid Afrika, hield ik eraan de wet niet te overtreden. Ik had zeker geen zin om in conflict te komen met de wetten van een vreemd land. Daarvoor was er niets te doen dan mij van de medewerking van medisch geschoolden te verzekeren en mijn gezondheidscampagne te houden onder hun bescherming. Maar zou het mogelijk zijn om dokters te vinden die bereid zouden zijn proefpersonen te begeleiden onder een onbekend genezingsproces?

De tijd die ik spendeerde om hen te vinden, was niet verloren. Ik bezocht vele personen en instituten, mij voorgesteld in brieven of waar ik geïntroduceerd werd. Ik leverde heel wat private lezingen, bouwde relaties op. Mijn belangrijkste opdracht was schrijven. De kleine draagbare Corona-schrijfmachine vergezelde mij sinds 1916, en was bijna aan zijn einde van de vele brieven die ik schreef naar uitgevers van kranten en tijdschriften, naar verantwoordelijken van gezondheidsinstellingen, de priesters van kerken, en niet in het minst, naar de toonaangevende medische verantwoordelijken van campagnes tegen kanker.

Al deze inspanningen brachten niet veel op. De maanden gingen voorbij en ik kreeg meestal niet eens een antwoord op mijn brieven.

Twee jaar gingen voorbij...

Maar er kwam verandering

Ik had een introductiebrief bij de vader van de Naturopathie, Dr. Benedict Lust. Toen ik mijn moeilijkheden aan hem uitlegde, raadde hij me aan mr. Bernarr McFadden, de uitgever van “Evening Graphic” en het bekende blad “Body Culture” te benaderen.

Mr. McFadden ontving me en luisterde met volle aandacht. Hij nodigde me uit om een verslag te maken in de “Evening Graphic”. Wat hem het meest verwonderde, was het feit dat ik bereid was een onderzoek te ondergaan om te bewijzen dat de littekens van het verziekende gezwel nog steeds in mijn lichaam waren.

Dit bewijs van mijn oprechtheid raakte hem en hij wijdde een volle bladzijde aan mijn zaak in de “Evening Graphic” (21 januari 1928). Hieronder (vertaald) afgedrukt:

Het verhaal van de ontdekking van de anti-kanker-kuur

door Johanna Brandt

“Ik werd geboren in het hart van Zuid-Afrika in 1876. Meer dan vijftig jaar geleden waren mijn grootouders grote vleeseters en zij leefden van de spelen, zoals de meeste Zuid-Afrikanen in die tijd. Ik weet niet of dit iets te maken heeft met het feit dat kanker de grootste gesel is van ons land, maar ik denk zo. Er is veel kanker in mijn vaders familie en mijn moeder stierf aan kanker in 1916. Dokters vertellen ons dat de ziekte niet erfelijk is. Dit kan waar zijn, maar de voorbeschikkingsredenen in mijn moeders lichaam waren ook in het mijne aanwezig. Het is niet onredelijk om dit te veronderstellen. Het zij wat wil, maar zo ver ik kan herinneren lijd ik aan verteringsproblemen, galcrisissen en maagzweren. Het is vreselijk als men van het gevoelige type is, om de ingewanden aan inspectie te onderwerpen. Er was weinig poëtisch aan een stinkende en fermenterende maag.

Na het beangstigende spektakel van mijn moeders’ lijden had ik de ene schok na de andere. Nationale, familiale en tal van andere problemen... Het leven werd een gruwelijke nachtmerrie en door dat alles leed ik aan een knagende pijn aan de linkerzijde van mijn maag.

Kanker? Ik was er niet bang voor. In mijn onervarenheid dacht ik dat ik de limiet van de menselijke draagkracht had bereikt. Ik zag in kanker zelfs een mogelijke bevrijding.

Een vriend, die mijn man ooit ontmoette, en die vroeg naar mijn gezondheid, was zo getroffen door deze reactie, dat ze me herhaalde:

“Wat moet ik over mijn vrouw zeggen? De hoop op de dood houdt haar in leven en de vrees voor het leven vermoordt haar bijna...”

De hoop op de dood... Dat was het! Ik zocht uit hoe mijn geheim ontdekt kon worden. Ik had mijn actieplan goed voorbereid. Ik zou niets meer toestaan dat het leven nog zou kunnen verlengen. Als het kanker was, dan zouden er geen geneesheren meer aan te pas komen om de ziekte vast te stellen. Geen injecties of pijnstillers en onder geen omstandigheden, het mes van de chirurg.

In deze periode werd mij een klein boekje ter hand gesteld: “The Fasting Cure” van Upton Sinclair. Het beroerde me. Een nieuwe hoop welde in me op, de hoop op verlichting van dit lijden. Hier was iets dat beroep deed op mijn normale redeneringsvermogen. Iets opbouwend - Natuurlijke genezing...

Dit boek deed de Vasten-bal door het huis rollen. Ik vastte zeven dagen, maar het resultaat was teleurstellend.

De start van de vasten-stijl

Ik liet me echter niet ontmoedigen. Ik vastte opnieuw en ik overtuigde iedereen om ook zo te doen. Bij tijden zette ik een kosteloze vastenpraktijk op. Iedereen kon komen om te vasten onder mijn begeleiding. Ik werd zeer ervaren, en het leek erop dat ik iedereen kon genezen behalve mezelf.

De studie van de ene geneeswijze leidde mij naar een andere. Ons huis was gevuld met de beste Amerikaanse boeken en tijdschriften over de wetenschap van ruggengraatcorrectie, Duitse watertherapie, over Zwitsers zonnebaden, Russische vruchtenkuren, en oosterse werken over de kunst van het diep ademhalen. Een vlam was opgeflakkerd en was niet te doven. Het was een genoegen om ons grote gezin van zonen en dochters te zien groeien tot sterke, atletische jonge mensen. Ik beluisterde op een dag het volgende fragment van een goedgehumeurd gesprek tussen onze twee kleine zoontjes: “Je spreekt meer onzin in één dag, dan Charlie Chaplin in een hele week. Eet meer fruit man. Je zal je veel beter voelen.” - “Fruit! Wat jij nodig hebt is een deksels goede vasten!”

We kauwden rauwe wortels tot onze kaken er pijn van deden. We begonnen de dag met rugoefeningen en we eindigden de dag met buiten slapen. De hele familie was met verenigde inzet in de weer in mijn campagne tegen ziekte. Onze bezittingen werden gespendeerd in het opbouwen van een systeem van natuurlijk genezen, dat zo eenvoudig en economisch zou zijn, zodat het aan de noden van de landbouwbevolking van Zuid-Afrika zou tegemoet komen

Ik schreef boeken en beantwoordde duizenden brieven, maar onder dat alles wist ik, dat mijn eigen interne problemen niet antwoordden op mijn eigen ‘Natuurlijke Kuur’.

Negen jaar vechten voor leven

Mijn gevecht duurde negen jaar. Ik vastte mezelf tot een skelet. Ik vastte mezelf tot dicht bij het sterftepunt, wat een zeer ongewone manier van doen is, mijn eigen lichaamsweefsel opgebruikend als inspanning om de gezwellen te vernietigen. Bij elke vasten werd het gezwel zonder twijfel gecontroleerd. Maar het was niet vernietigd. Integendeel, het leek erop dat deze telkens meer vat op me kreeg, telkens ik stopte met vasten. Omdat ik verkeerd voedsel nam!

Hoe kanker gedijt

Ik wist perfect wat er aan het gebeuren was. Ik wist dat het verkeerd was het systeem te ondermijnen door onrechtmatig vasten en dan het gezwel te voeden met verkeerd voedsel.

Wat moest ik doen? Er was niemand om me raad te geven, maar door het experiment op mezelf, leerde ik elke dag iets nieuws.

Tussen al deze zaken leerde ik dat kanker het best gedijt op elke vorm van dierlijk voedsel, hoe onzuiverder, hoe beter. Ik leed aan vreselijke en wansmakelijke verlangens naar bloed, naar runds- en varkensvlees en rijke bloedworsten, naar stimulerende en sterk gekruide voeding.

Het gezwel drukte zijn weg door het diafragma, in de richting van hart en longen. Ademen werd steeds moeilijker. Ik spuwde af en toe zelfs wat bloed.

Op een nacht in augustus 1920, had ik een vreselijke braakaanval, met een folterende pijn. Tot ‘s morgens toe bracht ik hoeveelheden halfverteerd bloed boven.

In ernstige conditie

De toestand begon ernstig te worden. De gedachte aan de dood en de mogelijke complicaties maakten me erg bezorgd. Ik liet de plaatselijke dokter erbij halen. Hij beval mij drie maanden te bed te blijven. Onder zijn leiding vastte ik twaalf dagen. Er was een zee van tijd om stralende verslagen te maken over de wonderen van Natuurlijk Kuren, aan verre correspondenten.

Meer dan ooit besefte ik dat het belangrijk was om mijn eigen leven te redden, om te overtuigen en om te trachten anderen te redden.

Het was tijdens deze vastenperiode, dat ik voor het eerst een onheilspellend teken kreeg: de aanwezigheid van verteerd bloed - in medische kringen bekend als “koffiedik” - in de stoelgang. De wanklank werd des te harder, toen ik vaststelde dat ik het gewicht niet herwon na het beëindigen van het vasten. Tot eind 1920 vastte ik bijna chronisch, vier, zeven, tien dagen en tenslotte drie weken in december.

In dit artikel is niets te horen geweest over de mentale aspecten van deze genezing. Het onderwerp is te omvangrijk. Het vormt het meest beroerende verhaal uit mijn leven. Ik moet nu tevreden zijn, dat ik doorheen al deze ervaringen zeer bewust ben geworden. Ik heb enorme vergissingen begaan. Al dit vasten bracht lichte verbeteringen en ik sleepte mij hoe dan ook doorheen 1921. Dan in november werd ik door de dokter overhaald om naar het Algemeen Hospitaal van Johannesburg te gaan voor een X-stralen-onderzoek. Vele platen werden genomen en een bijgeroepen chirurg sprak het verdikt uit: de maag was verdeeld in twee door een kwaadaardig vezelig gezwel. De onmiddellijke operatie werd ten sterkste aanbevolen, als het enige middel dat naar zijn mening, mijn leven nog kon verlengen. Ik weigerde hierop in te gaan.

De dokter die dienst deed in het departement van de X-stralen was zeer belangstellend naar mijn ervaringen en nodigde mij uit voor een nieuw onderzoek, als ik me na zes maanden nog in het rijk der levenden zou bevinden.

Aangemoedigd door deze blijk van sympathie, vastte ik drie weken in december, terwijl ik niets anders dronk dan puur water en me legde in de morgenzon. Toen ik, na zes maanden, terugging voor de X-stralen, werd er niet het minste spoor van het gezwel gevonden!

Maar de pijn bleef...

Ik verzekerde de dokter dat ondanks deze resultaten, dat de pijn nog steeds identiek was. Ik zei hem dat ik zoekend was naar een goede voeding, die zou beantwoorden aan een drievoudig doel: te weten: de effectieve vernietiging van het gezwel; het verwijderen van de gifstoffen; en de opbouw van nieuw lichaamsweefsel.

De drie jaren die volgden waren jaren van immens lijden, maar ik hield mij aan afwisselend vasten en diëten, en in 1925, na een zevendaagse vastenperiode, ontdekte ik heel toevallig een voeding die een miraculeus effect had en dat mij binnen de zes weken volledig genas.

De publicatie van deze ontdekking zal van veel grotere waarde, nadat de afzonderlijke feiten in dit artikel zijn bevestigd.

Een methode die in staat is kanker te genezen, kan bijna iedere andere ziekte bestrijden. Wat meer is, zij zal kanker voorkomen en iedere andere bedreigende ziekte.

Terwijl ik op mezelf experimenteerde, was ik dikwijls ontmoedigd door de gedachte dat slechts weinig mensen in staat zouden zijn, om een dergelijke strenge behandeling te ondergaan.

Maar het is de totale som van al mijn ervaringen, die ik hoop voor het publiek te kunnen brengen. Het was nodig om zo lang te vasten. De vergissingen echter, die ik maakte, hoeven niet opnieuw gemaakt te worden door andere patiënten. Ons genezingssysteem is volledig gewijzigd door de ontdekking van de voedingskuur. Terwijl de patiënt zijn kuur ondergaat voor zijn of haar kwaal, is de Natuur in het geheim bezig ieder deel van het lichaam te vernieuwen en te herstellen.

De zintuigen worden abnormaal scherpzinnig; doffe ogen klaren op; het haar krijgt opnieuw een levendige glans; de levensloze, hopeloze stem krijgt weer een sterke trilling; de gelaatskleur wordt weer helder...

Ik heb prachtige monden vol tanden, die in de pockets van etterend tandvlees aan het loskomen waren, stevig omhuld zien worden na enkele weken; het tandvlees zien zuiveren van puorrhea binnen het verloop van enkele maanden.

Ik heb onze oude mensen zien verjongen en onze jonge mensen uitzonderlijk mooi zien worden en bij elke nieuwe heropleving door de wonderen van de Natuurlijke Kuur, heb ik mijn leven opgedragen aan dit vreugdevolle werk, van het verspreiden van het goede nieuws. “

Besluit

Bovenstaand artikel uit de “Evening Graphic” veroorzaakte een wijdverspreide interesse. Het artikel vermeldde het bestaan van een kuur, maar vertelde niet uit wat de kuur dan wel bestond. Om de objectiviteit van het onderzoek niet te beïnvloeden, had Johanna Brandt zich voorgenomen dit verder geheim te houden, tot wanneer officieel zou vastgesteld zijn, tot wat deze kuur in staat is. De bekroning van het werk van Johanna Brandt is gekomen na de publicatie van dit artikel en de erop volgende golf van belangstelling en waardering. Het moment waarop zij dit alles schreef, was enkele jaren na haar totale overwinning over haar innerlijke vergift. Ik meen dat de grootste waardering voor dit werk niet enkel ligt in het nota nemen van dit werk, maar vooral in de toepassing van datgene wat Johanna Brandt had ontdekt en wat zij doorheen de wereld heeft gedragen. Het heeft zijn actualiteitswaarde niet verloren; integendeel!

Haar voeding was: levend voedsel en met name de toevoeging van verse rijpe druiven ter genezing.