Groene Dag - Poëzie - Een lied voor de bomen

Het is dag en morgen...
en kijk, de aarde leeft al.
De nacht is vergaan,
de duisternis is opgetrokken.
De natuur beleeft
weer haar schoonheid.
Bomen zetten deze schoonheid
kracht en luister bij.
Bomen zijn een balsem van deze aarde,
een zachte vacht,
een warme mantel.
Waaraan zouden we de winter zien,
waaraan de lente,
de zomer en de herfst ?
Is er iets vriendelijker dan bomen ...
Bomen zijn als de mensen.
Waar ze staan,
drukken ze hun stempel
op het landschap.
Iedere boom heeft zijn eigen aard,
zijn eigen schors en blad,
zijn eigen bloemen en vruchten.
Bomen zijn als een open huis
voor alles wat leeft.
Voor de vogels
een hoge schuilplaats,
Voor al het kleine gedierte
dat wemelt onder in de bast ...
Bomen zijn zo gastvrij,
dat ze niets weerhouden uit hun kruin.
Omringd door een tapijt
van kruiden,
die met hun wortels
de mulle grond doordringen,
zijn ze eeuwig getuige van het machtige leven.
Jaren zijn hier voorbijgegaan,
blad op blad,
tot deze rijke aarde.
De aarde van de stilte,
bekroond met deze stille koningen,
later geworden tot een bos ...
De aarde mist dit.
Het land wordt kaal en oud.
Een vergezicht van leegte.
De verte krijgt een doornenkroon.
Ongrijpbaar wordt de het ijle niets.
Naakt en ledig wordt weer de ruwe bast
van deze ronde bol,
als in het prille begin.
Hoewel nog sterk
en vol van levensvuur,
staan bomen kwetsbaar
alleen te wuiven
met hun hoge kruin.
Eenzaam maar nooit verdrietig.
Een boom verliest nooit zijn waardigheid.
Geknot of mishandeld, een boom klaagt nooit
of is nooit verbitterd.
Maar grijpt de kans van een nieuwe lente.
Dan ontluikt het nieuwe blad,
van waar die kracht...
De stilte zal zijn gang gaan
en ieder gebed ontvangen,
de tijd volmaken,
een tijd die niet was om te blijven bestaan ...
Aan het einde zal nieuw zaad
op deze aarde worden gestrooid.

Stefaan de Wever



	Dat we een boontje hebben voor bomen, kan niemand ontkennen. Denk maar even aan het verhaal van de "bomenman", een herder die op z'n eentje 30 vierkante kilometer woestijnlandschap wist om te toveren in een rijk bos, waar opnieuw water stroomde en leven mogelijk was... Het verhaal van de bomenman kan je nog nalezen in de brochure 'Over het opwarmen van de Aarde'. Als tekenaar heb ik zelf honderden bomen getekend en geprobeerd hart en ziel te leggen in iedere lijkn van de stam, in het spel van de takken en de integratie in het landschap. Een boom is een symbool voor het leven. 10 jaar geleden wijdden we er nog een heuse poëzie-avond aan met Bert Decorte. Zolang nog bomen wuiven in het bos...

		Het is dag en morgen... en kijk, de aarde leeft al. De nacht is vergaan, de duisternis is opgetrokken. De natuur beleeft weer haar schoonheid. Bomen zetten deze schoonheid kracht en luister bij. Bomen zijn een balsem van deze aarde, een zachte vacht, een warme mantel. Waaraan zouden we de winter zien, waaraan de lente, de zomer en de herfst ? Is er iets vriendelijker dan bomen ... Bomen zijn als de mensen. Waar ze staan, drukken ze hun stempel op het landschap. Iedere boom heeft zijn eigen aard, zijn eigen schors en blad, zijn eigen bloemen en vruchten. Bomen zijn als een open huis voor alles wat leeft. Voor de vogels een hoge schuilplaats, Voor al het kleine gedierte dat wemelt onder in de bast ... Bomen zijn zo gastvrij, dat ze niets weerhouden uit hun kruin. Omringd door een tapijt van kruiden, die met hun wortels de mulle grond doordringen, zijn ze eeuwig getuige van het machtige leven. Jaren zijn hier voorbijgegaan, blad op blad, tot deze rijke aarde. De aarde van de stilte, bekroond met deze stille koningen, later geworden tot een bos ... De aarde mist dit. Het land wordt kaal en oud. Een vergezicht van leegte. De verte krijgt een doornenkroon. Ongrijpbaar wordt de het ijle niets. Naakt en ledig wordt weer de ruwe bast van deze ronde bol, als in het prille begin. Hoewel nog sterk en vol van levensvuur, staan bomen kwetsbaar alleen te wuiven met hun hoge kruin. Eenzaam maar nooit verdrietig. Een boom verliest nooit zijn waardigheid. Geknot of mishandeld, een boom klaagt nooit of is nooit verbitterd. Maar grijpt de kans van een nieuwe lente. Dan ontluikt het nieuwe blad, van waar die kracht... De stilte zal zijn gang gaan en ieder gebed ontvangen, de tijd volmaken, een tijd die niet was om te blijven bestaan ... Aan het einde zal nieuw zaad op deze aarde worden gestrooid. Stefaan de Wever