Elke behandeling van een symptoom die de oorzaak of oorzaken van de ziekte niet wegneemt, noemen we symptoombestrijding. Symptoombestrijding alleen kan het genezingsproces niet bevorderen, de oorzaken die de ziekte deden ontstaan, blijven immers bestaan. En juist deze oorzaken zullen het lichaam blijven belasten en op die manier nog meer schade berokkenen en ziekte creëren, zelfs al zijn alle symptomen verdwenen.

Maar symptoombestrijding wordt daarom nog niet volledig geweerd uit Natuurlijke Hygiëne. Er doen zich situaties voor wanneer de belasting door de symptomen meer schade berokkent dan de neveneffecten van de symptoombestrijding. De pijn van een gebroken been bijvoorbeeld kan het genezingsproces meer belemmeren dan de neveneffecten van een pijnstillend middel.

In ieder geval wordt waar mogelijk naar het minste risico gestreefd. Zie het principe van Hippocrates die stelde dat "de schoonste geneeswijze deze is, die met de geringste middelen de beste uitwerking kan bereiken".

Symptoombestrijding is ook aangewezen in noodgevallen, in levensbedreigende situaties. Bijvoorbeeld wanneer de toestand zo ver gevorderd is dat het lichaam niet meer in staat is zichzelf te genezen, en daarom Hygiënistische zorgen op dat moment ontoereikend zijn, zoals in geval van hartstilstand of zware verwondingen. Een ander voorbeeld is wanneer er een groot risico bestaat dat iets onomkeerbaars staat te gebeuren vooraleer genezing een redelijke kans kan krijgen

In dergelijke gevallen is het verstandig en aangewezen een arts te raadplegen en een behandeling toe te passen naar zijn advies, in aanvulling bij Hygiënistische verzorging. Er bestaat geen situatie waar het verwijderen van de oorzaak en te zorgen voor de absoluut noodzakelijke voorzieningen van gezondheid - alle aspecten die Natuurlijke Hygiëne kenmerken - niet is aangewezen.